Tag Archief van: ondernemer

Initiatief op basis van raadpleging

/0 Reacties/in , /door

Het DeelGenootschap als moderne organisatievorm, gebaseerd op vertrouwen, dat is ons antwoord op het organisatievraagstuk van deze tijd. En besluitvorming is daarin een belangrijk onderwerp.

Als het om besluitvorming gaat, werken veel vernieuwende initiatieven met de consentmethode. Je vindt deze methode binnen de sociocratie en de holocratie maar ook binnen de zogenaamde ‘gedragen besluitvorming’.

Zelf heb ik ook ervaring opgedaan met het principe van consent en met ‘gedragen besluitvorming’ en kwam daarbij tot de conclusie dat ik nog verder wilde zoeken, er moet nog iets anders mogelijk zijn, zo dacht ik. Een manier waarin vrij, gelijk en samen tegelijkertijd waar kunnen zijn. Hoe ziet dat eruit als het om besluitvorming gaat? In het boek Reinventing Organisations van Frederique Laloux vond ik de inspiratie voor initiatiefnemen op basis van raadpleging, hetgeen ik verder heb uitgewerkt binnen de context van het DeelGenootschap. We zijn er ook in het Veerhuis DeelGenootschap mee gaan werken, zeer tot ons genoegen.

Wat gaat er vaak mis in de besluitvorming?
Nog even op een rijtje wat ik vaak zie misgaan bij organisaties die experimenteren met alternatieven voor de zogenoemde democratische besluitvorming.

  • Processen duren te lang.
  • Processen zijn te veel op het collectief gericht, het samen waardoor consent toch consensus wordt. Daardoor is er te weinig ruimte voor het individuele van de betrokkenen, waardoor steeds meer mensen afhaken cq een kleine kern uiteindelijk altijd bepaalt.
  • Het persoonlijke initiatief krijgt onvoldoende ruimte. Een initiatiefnemer denkt: “Ik begin er niet meer aan, ik weet toch al waar het eindigt.”
  • Mensen gaan achteruit leunen, trekken zich terug en komen in de verwijt stand naar anderen. Eigen verantwoordelijkheid kan vaak ontdoken worden.

Wat is voor mij uitgangspunt voor een goede besluitvorming?
Ik wil graag dat we er blij van worden en dat het ons energie geeft.
Dat we als mens tot ons recht komen. Dat we ons, door onze initiatieven steeds beter tot uitdrukking brengen en onze ster leven. Dat we eigenaarschap nemen en verantwoordelijkheid nemen (zelf bepaald, vrij).
Ik wil graag dat we onszelf als onderdeel van een gemeenschap beleven, verbonden met elkaar. Dat we door ons onderdeel te voelen ons geborgen weten en veilig (samen).
Ik wil graag dat we door de manier van besluitvorming, het gevoel hebben dat we bijdragen aan iets groters. Dat we bouwen aan een gemeenschappelijke intentie (gelijk) waar we allen op onze eigen manier aan bijdragen en mee verbonden zijn. Dit geeft ons leven en ons handelen een bepaalde betekenis.

In het Veerhuis werken we nu ruim een jaar met initiatiefnemen op basis van raadpleging en ik beleef nog steeds dat zij bovenstaande criteria waarmaakt. Het maakt onze organisatie lichter, het maakt ons als individu vrijer en blijer en we raken steeds meer en beter in verbinding met elkaar en vormen die gezonde bedding voor elkaar. We zijn telkens blij verrast als we weer merken dat het werkt. Dit gun ik meer mensen, vandaar dit blog.

Initiatief nemen en eigenaarschap
In de basis draait het om de erkenning dat alles wat er gebeurt in een organisatie door mensen gebeurt. Hoe meer deze mensen in hun kracht staan en hun ster kunnen leven, hoe meer er dus gebeurt in de organisatie. Besluitvorming moet deze kracht onderstrepen. Ruimte maken voor mensen die initiatieven nemen en daar ook eigenaar van zijn. Dat betekent in concreto dat elk onderwerp een zogenaamde trekker heeft: een eigenaar die zorgt dat het onderwerp ook verder komt. Als iets geen eigenaar heeft, wachten we af tot er iemand op staat die zegt: “Oké, ik ga het doen, voor mij is dit belangrijk.”. We noemen dat ‘eigenen’. Als dit niet gebeurt, dan gebeurt het niet en is het kennelijk nog niet belangrijk genoeg. Dit geldt bij ons voor elk vraagstuk, hoezeer het ook het algemeen belang treft. Dat is geen reden om het elkaar op te dringen als niemand ervoor in beweging wil komen. Overigens, ik spreek hier uiteraard over organisaties en gemeenschappen waar geen loondienstverhoudingen zijn, maar vrije arbeidsverhoudingen binnen welke context niemand iemand anders van buitenaf tot zaken wil bewegen waarvan de interne noodzaak niet wordt gevoeld.

Vervolgens gaat zo’n trekker voor zichzelf een volgende stap in beeld brengen en daarover raadpleegt hij zijn teamgenoten. Wie je precies raadpleegt, is afhankelijk van het onderwerp en de relevantie ervan voor iedereen. Als je pennen moet bestellen dan raadpleeg je inkoop en duurzaamheid, als je een nieuw product wilt ontwikkelen dan raadpleeg je vermoedelijk meer mensen. Over deze inschatting, wie je om raad te vragen hebt, kan je uiteraard ook weer om raad vragen. Wat we ook wel zien, is dat mensen aan elkaar vragen wie er over een bepaald onderwerp graag geraadpleegd wil worden.  Zo zorg je dat iedereen zich kan uitspreken die er echt iets over weet en vindt, wat ook een vorm is van ‘eigenen’. Als de geraadpleegde persoon zich zo zeer verbonden voelt met het vraagstuk kan hij/zij ook besluiten mede-initiatiefnemer (lees: eigenaar) te zijn van het vraagstuk.

Wellicht zijn er hardere spelregels te bedenken. Dat kan elke organisatie zelf besluiten. Wij laten het voorlopig aan ons gezonde verstand over en geven onszelf daarin ook leertijd. Fouten maken mag en daarmee bouwen we aan een cultuur van elkaar aanspreken op en in verbinding blijven met elkaar. Maar vooral op het proces van eigenen, opstaan als persoon/individu en jezelf laten zien. Dat maakt ons gezond, zichtbaar en blij.

Na raadpleging verwerk je alle input, ga je bij jezelf te rade of je nog op het goede spoor zit, of je het echt nog wel wilt en welke kant de ontwikkeling op mag gaan. Je kan besluiten je plan terug te trekken of het juist te verrijken met alle input die je gekregen hebt, met zaken waar je zelf nog niet aan gedacht hebt. Iedereen heeft nu eenmaal een ander perspectief op de werkelijkheid. Als je uiteindelijk een doordacht plan hebt en je gaat ervoor staan, mag jij ook besluiten het te gaan doen. Ook als er iemand zeer tegen is. Dat klinkt spannend en is het ook. We zijn het als samenleving niet gewend.

Unieke perspectieven ruimte geven
Wij gaan er bij het proces van eigenen vanuit dat mensen iets kunnen verbeelden, in de toekomst kunnen zien gebeuren – en waarbij ze dus ook hun eigen energie en kracht kunnen inschatten – over iets wat anderen zich simpelweg helemaal niet kunnen voorstellen. Als je het je niet kunt voorstellen dan kun je iets ook niet waarmaken. Als je het dan toch zelf zou moeten gaan doen, dan geeft dat angst en wantrouwen. Terecht, want je gelooft er niet in als je het je niet kunt voorstellen. Omgekeerd worden zo veel mooie initiatieven in de kiem gesmoord, inclusief de dragers van deze initiatieven. Om dat anderen zich niet kunnen voorstellen dat de initiatiefnemers wel het voorstellingsvermogen hebben. Want vaak kan je het plan pas echt in zijn essentie zien als het is gerealiseerd. Daarvoor had je zelf immers nog geen voorstelling bij. Door de initiatiefnemer het eigenaarschap en het besluit toe te kennen, maak je ruimte voor passie en innerlijke kracht en verbeelding. Zaken waar anderen dus soms niet toe in staat zijn om het waar te nemen. Het mag zich gaan manifesteren, en het mag ook fout gaan en de ander een leerervaring bezorgen. Zo komt iedereen in zijn kracht, doet wat voor hem/haar echt belangrijk is. Door de raadpleging zorg je er echter wel voor dat je geen dingen gaat doen, waarvan je vooraf zou kunnen weten dat je jezelf daarmee overschat of te weinig beschermt, of je juist te kwetsbaar maakt. Mensen hebben immers dergelijke neigingen. Een goede raad is in die zin op een kritische manier steunend. Een goede raadgever komt naast je staan en wil niet dat jij koerst op een faal-ervaring.

De wereld verandert alleen maar als mensen op kunnen staan en zich daarin gedragen weten, de ruimte krijgen én veiligheid ervaren. Initiatiefnemen op basis van raadpleging is een manier om daar optimaal ruimte voor te maken.

In verbinding blijven
Als je elkaar zoveel ruimte geeft om initiatieven te mogen nemen, dan vraagt dat veel vertrouwen. Vertrouwen moet je niet blind hebben, die ontstaat in de relatie. Vandaar dat wij in het Veerhuis veel aandacht besteden aan de verbinding met elkaar, onze gemeenschappelijke intentie, de bron. We organiseren brondagen met als doel om van hart tot hart te verbinden met elkaar. Tijdens deze dagen kan je weer beleven hoe sterk je allemaal verbonden bent met de bron van de organisatie. Van daaruit is het veilig om een initiatief van de ander te dragen, ook al gaat het tegen jouw eigen inzicht in of buiten jouw voorstellingsvermogen om.

Het draait hier om een goed begrip van wat bonding is: verbinding met behoud van ieders zelfstandigheid. Pas als je momenten creëert waarop je elkaar allemaal ontmoet in waarheid en kunt zien hoe je allemaal aan hetzelfde werkt, kan je ook in het vertrouwen gaan staan om elkaar zoveel vrije ruimte te geven.

Dan gaat het mij lukken om te besluiten: “Oké, ik zie helemaal niet wat jij ziet maar ik weet dat jij met mij en het geheel verbonden bent en dat jij niet iets zou doen dat ons gemeenschappelijke werk in gevaar brengt maar alleen iets wil doen dat het zal verrijken.” En dat kan ik zien en voelen en dragen. Jij zult iets zien dat ik niet zie, ik vertrouw op de waarheid van de intenties. Dat is spannend en radicaal maar in de praktijk maakt het ons oh zo blij. Gaan we steeds meer in onze kracht staan, nemen onze eigen verantwoordelijkheid, kunnen we niet klagen dat anderen iets niet doen, want ik kan er zelf iets aan doen. Staan we allemaal steeds meer op in onze eigenheid om vandaar uit aan het grotere geheel bij te dragen. En dat is een heerlijk gevoel. Dat wens ik iedereen toe.

Meer weten over ons cursusaanbod in de School van het Veerhuis, kennis- en doe-huis voor een nieuwe economie of over de DeelGenootschap training, lees hier.

EERSTE HULP BIJ INITIATIEFNEMEN (II)

/0 Reacties/in /door

Ik offer alles voor mijn ideaal op en vraag dit ook van anderen

Je start een initiatief. Je weet wat de behoefte is waar je in wilt voorzien, je weet dat jij er iets aan kunt doen en je gaat ervoor. Je ziet het zo helder voor je dat je vergeet dat anderen dat wellicht niet zo zien. Of nog niet zo zien. Het vraagt tijd om je initiatief te laten landen bij meer mensen. Om het zo goed te kunnen verwoorden en in de vorm te zetten dat anderen ook daadwerkelijk kunnen zien wat je bedoelt, waar je heen wilt. En zich ermee kunnen verbinden. Dat alles gaat niet van het ene op het andere moment.

In eerste instantie zullen mensen jou willen helpen. Die mensen zijn bereid hun energie en wellicht ook wat startkapitaal te geven om jou verder te brengen. Vaak omdat ze vooral in jou geloven, omdat ze je drive voelen voor hetgeen je wilt neerzetten. Dat is fijn en ik raad uit ervaring aan deze hulp ook te ontvangen. Maar uiteindelijk wil je daaraan voorbij groeien. Zoek je mensen die zich met het ideaal verbinden en daar net zo mee verbonden zijn als jijzelf. Maak jezelf los van het ideaal. Alleen als dat gebeurd, wordt het project groter dan jijzelf. In het vorige blog schreef ik al over het proces van voldoende bij je houden en het idee zoveel mogelijk meegeven van wat jij daarin ziet om het vervolgens ook te kunnen delen, het idee dat eerst bij jou is in het midden leggen zodat mensen daarop aan kunnen sluiten in plaats van op jou.

Dat is een heel proces van verbinden en als initiatiefnemer mag je daar ook kritisch en beschermend in zijn. Jij bewaakt immers het heilige vuur.

Zelfopoffering
In dit blog wil ik het aspect uitlichten wat het van je vraagt om de waarde uitruil goed voor elkaar te krijgen. Als initiatiefnemer heb je vanuit je enthousiasme voor het idee en de overtuiging dat toch iedereen dat wil, vaak onvoldoende oog voor wat de ander werkelijk wil. Past dit idee op dit moment in de tijd ook werkelijk bij deze persoon om er zich aan te verbinden of laat zij zich verblinden door jouw passie? Hoe zuiver is de totstandkoming van de verbinding? Welke motieven spelen mee om mee te gaan werken aan jouw project? Wat is de onbewuste verwachting over de waarde-uitruil die altijd plaatsvindt? Vanuit je gedrevenheid en passie kan het lastig zijn een eerlijk gesprek te voeren over deze daadwerkelijke waarde uitruil. Ik weet in ieder geval uit eigen ervaring hoe moeilijk ik het vond om de realiteit echt te erkennen. Om werkelijk ruimte te maken voor iemand anders zijn/haar NEE. Omdat je de hulp ook zo nodig hebt. Omdat je zo in je idee gelooft en je niet kan voorstellen dat anderen dit niet ook doen. Linksom of rechtsom, als mensen maar gaan helpen. Zo kan je gemakkelijk gaan denken. Het werkt zo dus niet.

De claim op de ander
Ik ervaar het als cruciaal dat je in een sfeer blijft van respect voor de ander en diens verlangen en mogelijkheden, diens eigen vrije keuzeruimte. Hoe makkelijk leggen wij initiatiefnemers een claim op de tijd en hulpbereidheid van anderen ten behoeve van het grotere goed? Vanaf het begin raad ik aan om de relatie zo zuiver mogelijk op te bouwen. Dat je voor iedereen duidelijk maakt wat er te halen is en wat er te brengen is. In termen van geld en tijd of anderszins. Probeer daarin zo expliciet mogelijk te zijn, schep geen valse verwachtingen. Maak het niet mooier dan het is. Zo verbinden mensen zich vanuit inzicht en eigen verantwoordelijkheid en voorkom je het binnensluipen van oneigenlijke motieven die de relatie al snel kunnen vertroebelen.

Oneigenlijke motieven van verbinding
Een oneigenlijk motief om te verbinden kan bijvoorbeeld zijn: als ik mee ga werken krijg ik aandacht, status, een bepaalde macht in die sector, zeggenschap. Of als ik met hem mee ga doen, dan hoor ik erbij en zullen ze me leuk gaan vinden. Ja, zo simpel kan het zijn. Als deze uitruil dan niet tot stand komt doordat het project bijvoorbeeld niet snel genoeg succesvol wordt, dan zal dat gevolgen hebben. Mensen kunnen bijvoorbeeld al snel weer weggaan met inbegrip van alle verloren energie die je in de verbinding gestoken hebt. Dat frustreert en put je uit. Of ze zullen de organisatie alsnog tot een succes willen brengen op een manier die niet past bij de identiteit van de organisatie. Hiertegen zal je dan ook gegarandeerd in opstand komen. Eigenlijk wil je dit soort verbindingen voorkomen. Let wel, oneigenlijke argumenten spelen natuurlijk altijd een rol, we zijn allemaal mensen. Drijfveren. Onbewuste motieven. Spelen altijd mee. Wat ik zeg is dit: besteed er aandacht aan in de relatie. Maak helder wat de echte motieven zijn en wat er af en toe omhoog piept aan bij-motieven, drijfveren, onbewuste motieven. Dat is okay, als het hoofdmotief tot verbinden maar klopt. Beter benoemen en er dan ook op aangesproken mogen/kunnen worden dan dat het onbewust de basis van de verbinding is en dus ook van het handelen.

Vertrouwen als basis
Het gaat er dus wat mij betreft om dat je – terwijl je in de doe-energie van het bouwen zit – tegelijkertijd de flexibiliteit en de interesse in de ander behoudt om je werkelijk te verplaatsen in de ander. Om met elkaar te onderzoeken of jouw project werkelijk past bij de (hogere) intentie van de ander. De vraag is dan: hoe kan je de ander vrij laten in zijn verbinding? Hoe kan je de ander helpen echt tot een vrije keuze te komen?
Bottom line is denk ik altijd weer vertrouwen. Vertrouwen in de kracht van jouw idee. Vertrouwen in jezelf, dat jij – als jouw idee werkelijk gewild wordt en goed is voor allen – de steun zal krijgen die het nodig heeft en de mensen die het met jou zullen bouwen. Dat er krachten gaan meewerken als jouw intenties zuiver zijn en niet primair voortkomend uit onze ego behoeftes zoals status, macht of geld. Als jij vanuit liefde voor de zaak handelt, mag je erop vertrouwen dat mensen jouw idee weten te vinden en aan gaan haken. Dan kan je je losmaken van het afhankelijke gevoel van die ene persoon en vertrouw je erop dat je geholpen wordt. Echt in je eigen idee gaan staan geeft aan de ene kant de kracht aan jezelf en je idee en aan de andere kant ontstaat er een vrije ruimte voor mensen om daar al dan niet op aan te haken.

Succes met wat jij aan het neerzetten bent, dan groei je zelf en gaat de wereld met je mee doen

Op vrijdag 25 januari organiseer ik een lezing over de cursus voor initiatiefnemers.
Als je interesse hebt, voel je welkom.

Eerste blog gemist? lees deze hier terug.

 

7 grote vraagstukken & oplossingen in de nieuwe economie

/0 Reacties/in , /door

De keten van producent tot consument is vaak lang en ondoorzichtig. Zijn ze wel duurzaam en is het ook een circulaire economie? Dit blog gaat in op de 7 grote vraagstukken van deze eeuw en hoe we daar mee om kunnen gaan (bron: artikel radicale ketenvernieuwing, het Groene Brein).

In de 21ste eeuw staan we voor grote vraagstukken. Het zijn de almaar toenemende kloof tussen armoede en rijkdom, klimaatproblemen, bodem- en grondstoffenuitputting en vervuiling, migratie en vluchtelingenvraagstukken e.d.  Velen zien samenwerking door de hele keten van producent tot consument als één van de oplossingen voor deze problemen.

Wij zien de situatie in ketens (onder meer in de agrarische sector) op dit moment echter als onduurzaam en geen voorbeeld van circulaire economie. Bovendien vonden we oplossingen die in ketentrajecten worden ontwikkeld vaak te stap voor stap, te weinig integraal en te beperkt systemisch van aard om zoden aan de dijk te zetten. Wat ons betreft is er meer nodig willen ketens een antwoord zijn op de grote vraagstukken van deze eeuw. Hoe zijn korte ketens te realiseren?

7 oplossingen voor een radicaal nieuwe aanpak in de keten.

Uit de whitepaper Radicale ketenvernieuwing van het Groene Brein komen 7 interessante ideeën naar voren voor een nieuwe aanpak in de keten. Ik deel ze met je.

1. Van deelbelang naar gemeenschappelijk belang. Ook financieel.

Werk aan een gemeenschappelijk doel voor de keten. Organiseer vanuit dit doel besluitvorming waaraan elke schakel zelfstandig deelneemt. Organiseer daarnaast principes van gedeelde winst.

2. Van éénvoudig eigenaarschap naar meervoudig eigenaarschap

Werk aan meervoudig eigendomsrecht van grond, arbeid en kapitaal, bijvoorbeeld middels beheerstichtingen die de productiemiddelen namens het collectief beheren. Dit betekent een radicale verschuiving in de balans waarop deze idealiter niet meer zijn opgenomen.

3. Van enkelvoudige waarde naar meervoudige waarde

Maak voor je eigen keten een model waarin meervoudige waarde creatie en vernietiging transparant gemaakt kan worden en bereken dit door in de verlies/winst rekening

4. Van anoniem naar bekend en transparant

Organiseer ketens waar mogelijk lokaal met partijen die elkaar kennen en internationale ketens met vaste partijen die elkaar kennen en transparant zijn naar elkaar.

5. Van reclame naar gedeeld verhaal

Vertel het verhaal gezamenlijk, inclusief de consument. Creëer een overkoepelend marketingbudget in het belang van de gehele keten.

6. Van lineaire processen naar circulaire processen

Zoek naar voorbeelden en sluit je daarbij aan. Open een eerlijke en gelijkwaardige dialoog met alle partijen in de keten.

7. Van “straffen en belonen” naar inspirerend leiderschap.

Handel vanuit vertrouwen en liefde. Onderzoek je eigen angsten en behoeften aan overheersing in de keten. Werk vanuit heelheid.

Hoe overleef ik mijn nieuwe economie initiatief? 5 eenvoudige ideeen

/0 Reacties/in /door

Ken je dat, dat je een idee wilt realiseren en je afvraagt hoe je daar de juiste mensen bij betrekt? Of dat je al flink op weg bent maar ontdekt dat iedereen er eigenlijk zijn eigen ding mee doet? Een nieuwe economie initiatief nemen is niet makkelijk, sterker nog, dat is samenlevingskunst. En het maakt het nog moeilijker omdat je vaak een initiatief neemt uit een gevoelde noodzaak en helemaal niet omdat je daar nu precies voor opgeleid bent of zo goed in bent. Zo hoe overleef je je eigen nieuwe economie initiatief. In dit blog bied ik je 5 ideeën om je initiatief op een natuurlijke manier levend te houden. 

Hoe zit het eigenlijk?

Veel mensen rollen als het ware door de gevoelde noodzaak en de eigen actiebereidheid onvoorbereid in een initiatief. Ineens word je verondersteld een ondernemer te zijn die te maken krijgt met mensen en vereffening van diensten, vinden van financiering, organisatie en besluitvormingsvraagstukken, wie beslist waarover en waarom? Je dacht een probleem op te lossen en voor je het weet zit je in allemaal relationeel gedoe en krijg je het gevoel veel te weinig tijd aan ‘ de zaak’ te kunnen besteden. Je wordt uitgedaagd om een snelle leercurve te doorstaan. Fijn als je dan weet dat mensen je voorgegaan zijn zodat je niet in alle bekende sloten tegelijk hoeft te lopen.

Vijf problemen die je als initiatiefnemer tegenkomt:

  1. Ik verlies het idee of hou juist rigide vast aan mijn idee
  2. Ze kijken allemaal naar mij, ze willen mij helpen
  3. Ik offer alles voor mijn ideaal op en eis dit ook van anderen
  4. Ik wil impact maken en snel groeien
  5. Welke (financiële) ruimte heb ik voor het nemen van dit initiatief?

1 & 2. Idee verliezen / rigide vasthouden | Help, ze kijken allemaal naar mij

Te veel samen ….

Veel nieuwe initiatieven in deze tijd gaan over het duurzamer en socialer maken van de samenleving. Mensen voelen de nood van de andere mens en van de natuur en komen in actie. Vanuit deze verbinding met het andere ontstaat een idee. De neiging bestaat om als initiatiefnemer te denken dat de ander je meteen begrijpt. Jij ziet het, dan ziet de ander dat toch ook? Voor jou is wat je doet zo logisch en zo nodig. Je neemt dit initiatief immers in het licht van het geheel, ten behoeve van de ander en daarmee is het voor een initiatiefnemer moeilijk te begrijpen dat je iets ziet wat een ander – nog niet – direct ook zo ziet. Vanuit dit besef kan je als initiatiefnemer echter de neiging hebben je initiatief te vroeg te delen en zelfs los te laten aan een groep enthousiaste mensen om je heen die echter vooral op jou zijn aangehaakt terwijl jij er van uit gaat dat zij al op jouw idee zijn aangehaakt. En je wilt het graag samen doen, zonder de ander kan het immers nooit echt groeien en op aarde komen.

Eigenaarschap nemen (gezond vrij)

En dan… oh jee. Mensen blijken er hun eigen ding mee te gaan doen en dan denk jij help, dat was niet de bedoeling. Voor je het weet trek je het hele initiatief weer hardhandig naar je toe. Of je laat het uit frustratie los of nog iets er tussenin. Hoe dan ook beland je gemakkelijk in gedoe en dat is jammer want dat is te voorkomen. Wat je hiermee immers ontkent is een wetmatigheid die zich voordoet bij het nemen van een initiatief. Jij ziet iets, jij staat op, jij wilt iets. Je hebt als het ware die plek in te nemen, voorbereid of niet. De essentie van het idee zal eerst via jou tot verschijning komen. Deze eerste ‘eigenaarschapspositie’ valt je als het ware toe, of je nu wilt of niet.

Het tegenovergestelde is natuurlijk ook aan de orde. Dat je als initiatiefnemer de neiging kunt hebben het veel te lang en te strak bij je te houden en daarin heel rigide vasthoudt aan  jouw eigen voorstelling van hoe het idee in de praktijk vorm moet krijgen. Dan kunnen te weinig mensen zich verbinden met je idee en bloed het al snel dood. Zonder mensen die aansluiting vinden, is je idee niet levensvatbaar.

Tja, die valse bescheidenheid

Ik heb zelf veel aan de metafoor van de boom. Om tot boom te worden zal het zaadje eerst in de aarde wortel moeten schieten. Klein, beschut, nog zonder licht van buiten, met de juiste voeding. Langzaam rijpt het en komt het boven de grond. Zo is het ook met een idee. Als je het nooit deelt zal het nog voor het licht ziet al verrotten in de aarde. Maar te vroeg loslaten kan ook niet. Als initiatiefnemer ben je geestelijk moeder of vader van het idee en zal je dit idee moeten vasthouden en de verantwoordelijkheid die daarmee komt kijken moeten dragen. Bescheidenheid is een veel voorkomend fenomeen maar ongepast. Bescheidenheid op deze plek brengt chaos en verwarring en uiteindelijk schade aan de relatie. Bescheidenheid zorgt ervoor dat je het zaadje onvoldoende toerust om de invloed van derden aan te kunnen. En uiteindelijk als je merkt dat iedereen er zijn eigen ding mee aan het doen is, dat het idee alle kanten op gaat, dan ga je er alsnog als een leeuwin voor vechten en haal je het weer bij jezelf terug. Mensen kunnen dan denken: “wat is dit nu.. ik dacht dat ik me ermee mocht verbinden maar als de puntjes bij de paaltjes komen dan gaat zij / hij er toch weer over.

Als je het idee niet eerst voldoende bij je houdt kan je het later niet voldoende delen en kan het onvoldoende groeien.

Ze helpen alleen mij …

van verbinden met jou naar verbinden met de bron/het midden

Er ligt nog een gevaar op de loer. Als initiatiefnemer heb je de taak om dat wat in jouw hoofd zit neer te schrijven, uit te werken en zichtbaar te maken voor meer mensen. Bescheidenheid kan ervoor zorgen dat je je initiatief onvoldoende expliciet maakt waardoor zaken zich alleen maar in jouw hoofd blijven afspelen. Dat maakt dat mensen zich alleen met jou als initiatiefnemer kunnen verbinden. En dan krijg je het veel gehoorde probleem; mensen helpen mij, niet het initiatief.

Als je je eigen plek inneemt, vol het rechtmatige eerste eigenaarschap neemt, je hier niet voor schaamt, je eigen grootsheid hierin draagt en jouw idee tot zo ver als jij kunt expliciet maakt en daarmee deelbaar maakt, is dit geen vraagstuk meer. Dan ben je in de eerste fase van je initiatief juist blij dat mensen jou in deze fase helpen om jouw initiatief zo helder mogelijk geformuleerd te krijgen en dat ze je helpen met de eerste realisatiestapjes. Daarmee wordt helder waar jouw initiatief precies over gaat en kan zij langzaam volgers krijgen.

Mensen die zich nu op de bron / het idee richten en zich daar rechtstreeks mee verbinden. Eerst nog via jou en steeds vaker ook zonder jou. Maar dan ben je al een heel eind verder. Pas wanneer het initiatief in het midden van de gemeenschap komt te liggen, kan het voorbij jezelf groeien. Dan zal je merken dat steeds meer mensen de verbinding kunnen maken met de bron en dat jij je als initiatiefnemer langzaam onderdeel zal gaan voelen van het geheel. Met jouw specifieke talenten waarmee jij je eigen initiatief groot zal willen maken, net zoals de anderen dat zullen doen.

Tip: maak jouw initiatief expliciet en ga daarvoor staan. Laat je in het begin helpen. Pas dan kan het idee langzaam in het midden komen te liggen en is je idee het middelpunt, jij niet meer.

Valse bescheidenheid schept chaos en verwarring

Valse bescheidenheid schept verwarring en chaos. Bovendien zorg je er daarmee voor dat mensen zich alleen maar tot jou kunnen verhouden en zich niet zelfstandig op het initiatief kunnen aansluiten. Pijnlijk want dat wilde je nu juist voorkomen. Klinkt als een paradox? Probeer het maar… ik hoor graag of het voor jou ook zo werkt. Heb je een vraag of wil je een ervaring delen?

Hoe Baukelien Franken als sociaal ondernemer nieuwe perspectieven heeft ontdekt

/in /door

Baukelien Franken (53), sociaal ondernemer: “Ik ben al een tijdje onderweg in mijn ontwikkeling. De leergang samenlevingskunst voelde als een soort logische volgende stap. Je maakt onderdeel uit van de opleiding, daarmee heb ik veel invloed op mijn eigen leerproces. Dat spreekt me enorm aan. Ik weet nu veel beter hoe alles in deze wereld zich verhoudt met elkaar en vooral ook wat mijn positie daarin is.”

Hoe heb je jezelf ontwikkeld?

Baukelien: “In mijn dagelijks leven ben ik al bezig met het creëren van een nieuwe economie als sociaal ondernemer. De academie geeft mij de mogelijkheid om van een afstandje te kijken waar ik mee bezig ben en zo nieuwe perspectieven te ontwikkelen.

Ik merk dat de leergang samenlevingskunst mij bewuster maakt van waar ik sta in de wereld, hoe de wereld in elkaar zit en waar ik naartoe wil. Dit zorgt er ook voor dat ik veel meer kan accepteren hoe het nu is. Zo kon ik behoorlijk gefrustreerd raken van het “oude systeem” en van mensen die een andere mening zijn toegedaan. Ik wist ik me daar niet goed tot te verhouden. Nu ik beter inzie hoe het huidige systeem werkt en waarom, en me bewuster ben geworden van hoe ik het zou willen, kan ik beter accepteren hoe het nu is (en me eraan aanpassen indien nodig) zonder te vergeten waar ik naartoe wil.

De “waarom”-vraag is voor mij belangrijk: waarom doe ik wat ik doe? De opleiding helpt mij hierbij door mij te helpen te doorgronden wat er toe doet en hoe zaken zich tot elkaar verhouden.”

Het is een plek waar je de kunst van het gelijkwaardig en vrij samenleven kunt leren.

De kunst van gelijkwaardig en vrij samenleven leer je hier

Baukelien: “De veerhuis academie is voor mij een plek waar je de kunst van het gelijkwaardig en vrij samenleven kunt leren beoefenen. De academie is zelf ook een voorbeeld van nieuwe economie en samenleving, bijvoorbeeld door de mogelijkheid tot eigen inbreng, gelijkwaardigheid en vrijheid in het samen dingen doen binnen de opleiding en het samen besluiten nemen, bijvoorbeeld over de verdeling van de kosten voor het tweede jaar.”

Plezierige band met medestudenten

Baukelien: “Het plezier dat ik ervaar binnen de opleiding is ook erg belangrijk! Ik ben ook erg blij met de band die ik met medestudenten opbouw en hoe we elkaar beter leren kennen, bijvoorbeeld door het biografische werk en de ervaringsoefeningen. Anderen zien me vaker beter dan ikzelf!

Verder is het voor mij erg waardevol om deze opleiding samen met mijn partner te doen. Het is erg prettig om na een opleidingsdag samen na te kunnen praten. Door de ervaringsoefeningen word ik me niet alleen bewuster van mijn plek ten opzichte van de begrippen vrij, gelijk en samen, maar ook hoe dat voor mijn partner is en hoe we ons daarin tot elkaar verhouden en aanvullen.”